Vipassana Meditatie als onderwezen door S.N. Goenka
in de traditie van Sayagyi U Ba Khin
Startpagina > Benoemingen

Kay Wain herdacht

Een prachtig Dhamma-dochter

door S.N. Goenka

Dit werd opgenomen tijdens de Dankbaarheidsbijeenkomst die werd gehouden op 17 januari 2010 in de Global Vipassana Pagoda in Mumbai. Het was het laatste bezoek van Kay aan India. Het transcript is licht bewerkt.

Get the Flash Player to see this player.

Download MP4 video (7 MB)

Kay Wain—Een prachtig persoon! Ik had nooit gedacht dat ik de schuld van dankbaarheid moest terugbetalen aan mijn vaderland Myanmar. Myanmar had al Vipassana; wie was ik om daar Vipassana te gaan onderwijzen? En ik sprak niet vloeiend genoeg Birmees om daar een cursus te geven. En toen kwam deze Dhamma-dochter. Ze vertaalde al mijn lezingen van de cursus, en een cursus werd daar gegeven in de taal door haar vertaald. Het was zo succesvol. Mensen waren zo gelukkig. Er vonden daar zoveel verschillende soorten meditatie plaats, en toen mensen deze zuivere Dhamma kregen waren ze zo gelukkig. En nu verspreidt het zich in Myanmar. Zoveel centra zijn er opgekomen. Op basis van haar Birmese vertaling is het daar in zoveel verschillende lokale talen vertaald en zovele centra zijn opgericht, zoveel centra ontvangen de weldaad - allemaal door mijn Dhamma-dochter Kay Wain. Ik ben dankbaar, ik ben dankbaar.

Kay's terugkeer naar Myanmar

door Karen Donovan, Ācariya

In september 1991 vlogen mijn man Tim en ik van India naar Myanmar. Wij waren gevraagd om te helpen bij de eerste tiendaagse cursus die daar door Goenkaji gegeven werd sinds 1969. Kay Wain zou uit Australië komen om te tolken voor Goenkaji en ook om te dienen als een van vijf assistent-leraren tijdens de cursus; de anderen waren niet-Birmees. De locatie was een nonnenklooster dichtbij Yangon.

Net voordat de cursus begon, kregen we bericht dat Kay later aan zou komen vanwege visumproblemen. Het duurde enkele dagen voordat dit opgelost was en ze arriveerde pas ergens halverwege de cursus. Twee Birmese mannen hadden voor Kay ingevallen tijdens de eerste dagen, maar iedereen was opgelucht toen ze uiteindelijk verscheen. Ze ging met kalm enthousiasme aan het werk en meteen leek alles gemakkelijker te gaan.

Kay nam Tim en mij onder haar hoede en behandelde ons als een zoon en dochter. We hadden haar al eerder ontmoet, maar kenden haar niet echt. We waren geraakt en vereerd omdat ze zo'n eerlijke en bewonderenswaardige persoon was—zo vriendelijk tegen de studenten en helpers, zo grappig en warm, zo vol van mettā en genegenheid voor iedereen.

Er ontwikkelde zich snel een band tussen ons drieën. Tijdens de avondlezing namen we altijd een pauze en de koks brachten ons dan kopjes chai en zelfgemaakte koekjes. We zaten dan op een betonnen muur onder een enorme oude bodhiboom rustig te keuvelen. Tim en ik genoten van Kay's openhartige eerlijkheid en wrange gevoel voor humor. Ze lachte gemakkelijk en deelde snel verhalen van haar leven in Myanmar. Ze vertelde ons over hoe het voor haar en haar zonen was om zich los te maken en naar een nieuw land te verhuizen. Dit was de eerste keer dat Kay terug was in Myanmar sinds haar vertrek in 1972. Ze was erg blij om terug te zijn, maar ze zei dat ze, toen ze op het vliegveld landde, een knoop in haar maag voelde.

Tegen het einde van de cursus hadden we het gevoel dat we haar al een heel leven kenden. Op dag tien was iedereen gelukkig en Kay was in haar element. Maar tijdens de middag waren we bezorgd omdat twee jonge mannen er tussen uit waren geglipt. Het mysterie werd snel opgehelderd toen ze terugkeerden: uit naam van alle studenten waren ze weggegaan om geschenken te kopen voor Kay en de vier westerlingen die hielpen bij de cursus. Nu werden deze aan ons aangeboden, samen met een flinke hoeveelheid geld.

We stonden daar in grote stilte, ongemakkelijk glimlachend en ons afvragend hoe om te gaan met deze situatie. Maar Kay vond de oplossing. Zij zei: "We geven al het geld aan een fonds voor een andere cursus!" De studenten waren opgetogen en onder de indruk van dit gebaar. Haar snelle denken maakte het ook mogelijk om de zuiverheid en integriteit van Goenkaji’s missie te bekrachtigen.

Ik had het geluk om Kay opnieuw te ontmoeten in India in 2010. Ze omhelsde me als een lang verloren gewaande dochter en deed de groeten aan Tim, die niet mee had kunnen komen. Hoewel er twintig jaar voorbij waren gegaan en ze een groot deel van die tijd ziek was geweest, was ik onder de indruk van haar energie, haar mettā, haar warmte en vriendelijkheid.

Kay was bescheiden en toegewijd aan de Dhamma. Met haar hele hart ondersteunde ze Goenkaji’s werk ter verspreiding van Dhamma, maar ze was nooit een blinde gelovige. Ze had een scherp oog voor wat goed en wat verkeerd was, en aarzelde nooit om een onderscheid te maken tussen de twee. Ze was een ware inspiratie en we zullen haar voor de rest van ons leven in al haar goedheid herinneren. Moge zij werkelijk gelukkig zijn.


Kay Wain (rechts) en Karen Donovan bij de eerste cursus in Myanmar in 1991
View full size image (635 x 970 - 205 KB)

Kay Wain in Indonesië

door Irene en Gregory Wong, Senior Assistent Leraren

De meeste mensen weten van de geweldige inspanning van dr. Kay in de verspreiding van Vipassana in Myanmar, maar niet zo velen weten van haar bijdrage in Indonesië. Vanaf 1997 deed ze baanbrekend werk door het geven van tiendaagse cursussen in vele delen van Java en Bali. In die dagen waren de levensomstandigheden tijdens cursussen zwaar en het eten was zeer eenvoudig. Ondanks haar leeftijd hebben we Kay nooit horen klagen. In plaats daarvan zagen we haar altijd tot laat aan het werk in haar kleine kamer, onvermoeibaar Goenkaji’s woorden vertalend in het Birmees.

Zowel helpers als studenten waren diep onder de indruk van haar diepgaande kennis van de Dhamma, haar strenge discipline, haar vaardigheid in het onderwijzen van Vipassana en haar sterke mettā. De Sangha in Indonesië had ook een hoge achting voor haar.

Ze aanvaarde nooit geschenken van leerlingen. Als ze een geschenk ontdekte dat in haar koffer was gestopt, of het nou klein of groot was, dan bracht ze het meteen terug naar de student.

Toen ze voor het eerst ziek werd, stond ze erop dat de ziekte haar niet zou stoppen; ze zou Dhamma tot haar laatste adem dienen. Haar arts vertelde haar toen dat ze waarschijnlijk niet meer dan twee maanden te leven had en zeker niet meer dan twee jaar. Het was haar sterke wil en vastberadenheid om Dhamma te dienen die haar in staat stelde om meer dan tien jaar langer te leven dan voorspeld. Ze beschouwde die jaren als een bonus.

Ondanks het leed van ziekte en ouderdom, wankelde dr. Kay's ijver om mensen te dienen nooit, werd haar zorg voor anderen nooit minder en nam haar interesse in de wereld om haar heen nooit af. Ze zette een uitstekend voorbeeld van de juiste manier en houding waarmee de soms moeilijke weg van zuivering te bewandelen. We zullen deze bescheiden en toegewijde Dhamma-leraar nooit vergeten.

Het eerbetoon van een mediterende aan Kay Wain

door Dr Geoff Meers

Wat speciaal was aan Kay was haar informaliteit en mededogen. Ze kwam uit een land waar de leer van de Boeddha een onderdeel was van de overheersende cultuur. Haar begrip van de Dhamma was niet een nieuw ding dat op haar persoon was geënt. Het was een deel van haar wezen, volledig geïntegreerd met haar persoonlijkheid.

Deels hierom en deels als gevolg van het type mens dat ze was, was Kay zeer natuurlijk en ontspannen in haar benadering van de Dhamma. Ze verwachtte nooit het onmogelijke van mensen. Ze accepteerde de moeilijkheden en tegenstrijdigheden van het proberen om een ??gezond leven te leiden in de chaotische stroom van de mensheid. Ze moedigde mensen alleen aan om, binnen hun mogelijkheden, te proberen de Dhamma als een positieve levenswijze zo goed als mogelijk te integreren in hun leven.

Wanneer Kay vragen van studenten over de praktijk beantwoorde, gebruikte ze normale, alledaagse taal om de toepassing van de Dhamma uit te leggen en ze bedekte het bericht altijd in een dikke laag mettā.. Studenten kwamen vaak verontrust en bezorgd bij haar over hoe ze moesten oefenen; maar als ze haar hadden gesproken, voelden velen van hen zich beter, ontspannen en bevrijd. Ik weet dit uit eigen ervaring.

Ze gaf ook om mensen op een zeer betrokken en bijzondere manier, mogelijk als gevolg van haar opleiding in de zorg voor patiënten. Van geen enkele student werd de toestand over het hoofd gezien of verwaarloosd.

Kay was een vrijdenker en wilde niet meegaan met een idee alleen omdat het werd beschouwd als de juiste manier om iets te doen. Ze dacht na over de toepassing van de universele principes van de Dhamma, in plaats van de toepassing van een geaccepteerd dogma.

Ze haalde veel steun en troost uit de beoefening van meditatie, zelfs toen ze het grote lijden erkende dat inherent is aan de menselijke conditie. Ze vertrouwde toe dat ze de diepte van het lijden zag toen ze haar zoon zag sterven aan kanker toen hij ongeveer 40 jaar was.

Kay was altijd bewust en opmerkzaam. Ze vertelde dat altijd wanneer ze niet actief bezig was met iets of betrokken was bij een bepaalde activiteit, haar geest naar binnen ging en ze het ontstaan ??en vergaan ervoer. Dit gold tijdens haar latere jaren en zelfs toen ze leed aan lymfoom. Ze wilde nooit opscheppen over haar prestaties, maar degenen die haar kenden wisten ook dat haar lesgeven en zorg waren geworteld in een zeer diep en subtiel begrip van de Dhamma.

Persoonlijk zal ik Kay enorm missen. Ze zal niet gemakkelijk te vervangen zijn.